Yol ve Bahçe

Altı ekiyor; beş göç ediyor — ve her biri kendi modunu ahlak sanıyor. Altı, beşin yerçekimi olarak yaşadığı güzel bir köklülük sunuyor; beş, altının risk olarak yaşadığı bir canlılık. İşlediğinde altı, beşin gerçekten dönmeyi sevdiği bir bahçe tutuyor, çünkü gitmek hiç suç sayılmadı. Şartlar: altı yol gezilerini bütün kalbiyle kutsuyor; beş bütün kalbiyle eve dönüyor. İkisinin yarım hâli anlaşmayı çökertiyor.

ÖZ

Beş özgürlüğün sayısıdır — kâşif, çabuk öğrenen, beş duyusuyla da canlı olan. Değişim atlattığın bir şey değil; içinde yüzdüğün ortam. Yeni yerler, yeni insanlar, yeni problemler — zihnin deseni dakikalar içinde yakalıyor ve bedenin, program daha ortada yokken evet diyor. Arkadaşların hayatın yeniden hayat gibi hissetmesi gerektiğinde seni arıyor. Çeşitlilik senin için şımarıklık değil — oksijen. Aynılığa kilitlenince derece derece kısılıyorsun, ta ki kendini zor tanıyana kadar, sonra bir gün kapıyı tekmeliyorsun. Tekrar eden ders: özgürlük taahhüdün yokluğu değil — taahhütlerini kanat açıklığına değecek şekilde seçmek. Doğru evet kanadını kesmez; uçuşa inecek bir yer verir.

Altı özenin sayısıdır — besleyen, mekânları ev gibi ve insanları tutulmuş hissettiren. Sorumluluk seni erken buluyor: çorbayla gelen arkadaş, hatırlayan aile üyesi, birinin boğulduğunu fark edip yükü sessizce yeniden dağıtan meslektaş. Güzellik senin için önemli — lüks olarak değil, görünür kılınmış özen olarak: kurulmuş masa, onarılmış lamba, nihayet nefes alan oda. Sevgi senin için yapılacaklar listesi olan bir fiil. Armağanın, başkalarının içinde yaşadığı kapları kuruyor. Sürekli dönen ders: sana kendini kaybettiren özen sonunda herkese pahalıya patlıyor. Seni sevenler seni kusursuz değil, orada istiyor — ve kendi yüklerini taşımayı, onun seni ezmesini izlemeye tercih ederler.